Mijn gewicht fluxeerde met vijf tot tientallen kilo’s. Ik heb met verschillende (sport)diëtistes/trainers gewerkt en geprobeerd verschillende voedingspatronen aan te houden. Helaas werkte dat niet, ik kon het op de lange termijn niet volhouden. Ik kreeg veel last van eetbuien en ik was diep ongelukkig. Daarnast had ik veel last van depressieve gevoelens en was ik erg onzeker over mezelf.

Ik heb wel altijd veel plezier gehad in het sporten, maar door mijn eetproblematiek werd sporten soms ook moeilijker of ging dit zelfs om gewichtsverlies draaien. Mijn vertrouwen in mijzelf en in mijn lichaam daalde hierdoor tot een 0-punt. 

Daarnaast kreeg ik op mijn 26e ME/CVS waardoor ik helemaal niets meer kon. Voor iemand die altijd actief was (geweest) was dit een bittere pil. Het heeft mij veel bloed zweet en tranen gekost om mezelf weer beter te maken. En ja, ik verwoord het zo, want er was geen richtlijn, geen behandeling. 

Ik heb sinds die diagnose eerst hard aan mijzelf moeten werken, zowel fysiek als mentaal. Toen ik weer functioneerde, ben ik blijven werken aan mijzelf en heb ik mij opgewerkt tot Personal Trainer, omdat dit mijn passie is, maar ook omdat ik er heilig van overtuigd ben dat sporten goed is voor iedereen. Op welk niveau dan ook, bezig zijn met je lijf haalt je even uit je hoofd. 

Nadat ik mijn conditie weer had opgebouwd, bleef ik aan mezelf twijfelen en kon ik mijn lichaam nog steeds niet vertrouwen. Ik had nog veel last van eetbuien die een hele dag of zelfs meerdere dagen door konden gaan. Het ergste was dat ik het moest verbergen, want als trainer niet afgetraind zijn, nee dat kon niet.

Ik kon niet altijd door blijven gaan op deze manier en ik had er absoluut geen vertrouwen in dat ik ooit mijn gewicht stabiel kon houden. Gelukkig werd dit wel door mijn trainer opgemerkt en kreeg ik uiteindelijk het verlossende woord van de huisarts: Ik had een eetstoornis. Maar die eetstoornis kwam niet uit het niets aanwaaien, het was een overlevingsmechanisme. Ik moest dus veel lagen door om te herstellen. 

Ik werd ingehaald door de bittere realiteit van mijn mentale struggels. Het bleek dat  de dingen uit mijn jeugd toch zo heftig waren dat ik eigenlijk PTSS bleek te hebben. Naast de depressies waar ik in en uit kwam door de jaren heen. Ik was wel blij met deze diagnoses, want nu kon ik eindelijk hulp krijgen. Ook werd er ADD vastgesteld, waardoor ik ook daarvoor copingstechnieken kon leren. 

Gelukkig ben ik uiteindelijk na verschillende trajecten bij hele goede coaches en therapeuten terecht gekomen, waardoor ik dit alles mijn hoofd heb kunnen bieden. Hierdoor kreeg ik weer zelfvertrouwen en ging het sporten ook weer beter. Ik kreeg vertrouwen in mijn lichaam en regie over mijn eigen leven. 

Na het overkomen van deze struggles en coping met ADD, heb ik dan toch eindelijk het walhalla gevonden. Mijn walhalla. Nu heb ik een stabiel voedingspatroon, kan ik weer gewoon mee-eten zonder dat ik mij druk hoef te maken hierover en ik sport omdat ik dit leuk vindt. 

Dit betekent overigens niet dat de valkuilen er niet meer zijn, of dat ik ieder moment van iedere dag gelukkig ben. Dit betekent dat ik kan zijn. Dat ik mezelf niet meer probeer te verstoppen en dat ik handvaten heb gekregen om valkuilen aan te pakken en weer verder te gaan. 

Ik ben enorm dankbaar voor mijn reis, maar nu is het tijd dat ik dit voor een ander wil doen. Ik wil mensen helpen die het moeilijk hebben. Niet met therapie, maar juist om een lichtpuntje te vinden. Een lichtpuntje in de duisternis wat je door de moeilijke tijden kan helpen, een luisterend oor, maar ook zoekend naar iets wat jou een richting in het leven kan geven. Weer durven te dromen!